De bekroonde fotojournalist Paula Bronstein reisde in 2001 voor het eerst af naar Afghanistan, vlak na de aanslagen van 11 september. Sindsdien is ze vaak teruggekeerd, en inmiddels heeft ze een enorm archief opgebouwd over het land en haar inwoners. In haar nieuwe boek “Afghanistan: Between Hope and Fear” onderzoekt Bronstein belangrijke onderwerpen als onderwijs voor meisjes, heroïneverslaafden en geweld tegen vrouwen. Haar werk vormt een boeiend portret van het dagelijks leven in Afghanistan.

“Als je vaker terugkeert naar een plek leer je die van binnenuit kennen,” aldus Bronstein. “Ik ben constant op zoek naar verhalen en probeer altijd iets onverwachts en boeiends te laten zien.

“Bij het selecteren van mijn onderwerpen streef ik er naar een verschil te maken.”

Al is de situatie voor vrouwen verbeterd sinds de val van de Taliban, is Afghanistan nog steeds het meest gevaarlijke land ter wereld voor vrouwen. Dit blijkt uit een onderzoek uit 2011 van de Thomson Reuter Foundation.  Slechts 14% van vrouwen kan lezen en schrijven en volgens het Global Rights verslag, wordt 87% van de Afghaanse vrouwen minstens eenmaal in hun leven geconfronteerd met fysiek, seksueel of psychologisch geweld.

Veel van Bronsteins’ werk verhoudt zich tot vrouwenzaken, niet alleen omdat ze zelf verbonden is met het onderwerp, maar omdat ze als vrouwelijke fotojournalist toegang heeft tot een wereld die voor een mannelijke fotograaf gesloten blijft.

“Als vrouwelijke fotograaf kan ik me richten op vrouwenzaken die me aan het hart gaan,” aldus Bronstein. “Afghaanse vrouwen praten eerder met me, omdat ik een vrouw ben en ze voelen dat hun verhaal bij mij in goede handen is.”

Na jarenlang in Afghanistan te hebben gewerkt, heeft Bronstein een uniek perspectief op de ontwikkeling van deze thema’s.

“Er is zeker sprake van verbetering voor de situatie van vrouwen, maar het gebeurt in kleine stapjes. Ik denk dat veel van de problemen zullen blijven terugkeren. Vrouwen zouden graag voor verandering willen zorgen, maar zijn hier vanwege de conservatieve cultuur en beperkte rechten niet toe in staat. Ze worden verkocht en uitgehuwelijkt als kindbruidjes en veel van hen kunnen niet lezen en schrijven. Er gaat een klein aantal meisjes naar school, maar die wonen grotendeels in Kabul. Sommige dingen zijn inmiddels veranderd, maar er moet nog veel gebeuren.”

Michael Sheldrick, Global Director van Policy & Advocacy bij Global Citizen is ook van mening dat er nog veel werk te verzetten is.

“De grootste vooruitgang heeft plaatsgevonden op het gebied van meisjesonderwijs. In 2001 gingen er minder dan een miljoen kinderen naar school, waarvan de overgrote meerderheid jongens waren. Vandaag de dag staan meer dan 8.3 miljoen studenten ingeschreven op scholen in het gehele land, waarvan 40% meisjes zijn,” aldus Sheldrick. “Dat is een enorme stap voorwaarts, maar het is nog maar het begin. Afghanistan moet meisjes en vrouwen emanciperen door ze naar school te laten gaan en door de mechanismen aan te kaarten die vrouwen in economisch, wettelijk en medisch opzicht benadelen.

318396-zoom

Bronstein hoopt dat haar beelden invloed kunnen hebben op de levens van Afghaanse vrouwen, maar ze is ook realistisch.

“Het zou fantastisch zijn als mijn foto’s voor verandering kunnen zorgen, maar ik denk dat dat teveel gevraagd is. Mijn werk zorgt zeker voor een groter bewustzijn voor deze thema’s maar het is ongelofelijke moeilijk om iets aan te zwengelen binnen een conservatieve Islamistische cultuur. Deze verhalen krijgen veel aandacht in het buitenland, maar het is stukken lastiger deze thema’s binnen Afghanistan op de agenda te zetten.”

Hassina Safi, directeur van het Afghaanse Vrouwennetwerk weet hoe moeilijk het kan zijn voor verandering te zorgen. Haar organisatie is erg aanwezig in Afghanistan, en steunt projecten ten behoeve van onderwijs voor meisjes en tegen geweld dat zich tegen vrouwen richt.

“Men moet zich realiseren dat de vooruitgang die we hebben geboekt heel fragiel is en we alle hulp nodig hebben die we kunnen krijgen. In Afghanistan zien we nu twee tegenstrijdige dingen. Aan de ene kant zien we vrouwen in steeds betere posities, maar tegelijkertijd zijn vrouwen nog steeds niet veilig en worden vrouwen nog steeds vaak vermoord.”

Maar Bronstein weigert op te geven. Ze blijft terugkeren naar het land om de levens en problemen van Afghanen vast te leggen, omdat ze zich verantwoordelijk voelt voor deze belangrijke verhalen.

“Het is verontrustend dat er niet veel is veranderd, de grote issues blijven hetzelfde. Er zijn heel veel problemen het onderzoeken waard, maar mensen lijken ze liever naast zich neer te leggen. Ik hoop dat dit boek bepaalde issues kan belichten.”

 

Bekijk meer van Paula Bronstein’s ontroerende werk bij Getty Images en leer alles over haar lezing en boekpresentatie